Մեր բակի կատուների փոքրիկ պատմությունը
Արդեն երեք տարուց ավելի է՝ մեր բակում կատուներ են ապրում։ Տարիների ընթացքում հասցրել եմ նկատել մի հետաքրքիր օրինաչափություն, որն ամեն տարի կարծես կրկնվում է։
Մի սերունդ է ծնվում, մեծանում, սովորում ապրել մեր բակում, հետո մի օր, երբ արդեն բավականաչափ մեծ է լինում, կամաց-կամաց հեռանում է։ Չգիտեմ՝ ուր են գնում, ինչ ճանապարհներ են ընտրում, բայց մի պահից հետո նրանց այլևս չեմ տեսնում։
Հետո գալիս է հաջորդ սերունդը։ Նոր փոքրիկ թաթեր, նոր բնավորություններ, նոր խաղեր ու նույն բակը։ Կարծես բնությունը չի սիրում դատարկություն թողնել․ մեկը հեռանում է, մյուսը գալիս է՝ շարունակելու անավարտ պատմությունը։
Բայց այս տարվա եռյակը կարծես որոշել է մի փոքր խախտել այդ ավանդույթը։
Մեծանում են, բայց առանձնապես չեն շտապում հեռանալ։ Ասես մտածում են՝ ինչո՞ւ գնալ, եթե այստեղ արդեն ծանոթ է ամեն ինչ, եթե բակն ապահով է, և եթե կյանքը դեռ այնքան էլ վատ չէ։
Երբեմն մտածում եմ՝ գուցե մենք՝ մարդիկ, էլ նույն կերպ ենք ապրում։ Մեծանում ենք, սովորում ենք մեր միջավայրին, կապվում ծանոթ վայրերին, իսկ երբ գալիս է հեռանալու ժամանակը, մի փոքր հետաձգում ենք այն։ Ոչ թե որովհետև չենք կարող գնալ, այլ որովհետև ինչ-որ բան մեզ պահում է։
Իհարկե, կատուների մտքերը չգիտեմ, և գուցե նրանք պարզապես դեռ չեն գտել իրենց նոր ճանապարհը։ Բայց նրանց այս փոքրիկ պատմությունն ինձ մի բան է հիշեցնում․ ամեն ինչ իր ժամանակն ունի, և ոչ բոլորն են շտապում հեռանալ այնտեղից, որտեղ իրենց լավ են զգում։
Իսկ մեր բակի այս տարվա եռյակը դեռ այստեղ է։ 🐾
Տեսնենք՝ այս անգամ ո՞վ կհաղթի՝ բնության օրենքը, թե երեք փոքրիկների՝ բակում մի փոքր ավելի երկար մնալու ցանկությունը։
